Aleksandra Urban — Na końcu języka

27.11.2012 — 19.01.2013

Aleksandra Urban o swoich pracach: „Na końcu języka” – tak nazywamy zjawisko, gdy nasz umysł w poszukiwaniu jakiegoś słowa podąża złym tokiem myślowym; gdy połączenia pojęć, słów i obrazów zacierają się i nie możemy sobie przypomnieć rzeczy, o której mówimy lub myślimy. Jest ona tuż tuż, a nasz umysł „zafiksował ” się uparcie na odnalezieniu potrzebnej cegiełki. Tego samego wrażenia doświadczam pracując nad obrazami. Próbuję znaleźć znaczenie, układam elementy w nadziei, że zaraz olśni mnie właściwe rozwiązanie. Nie chodzi tutaj o surrealistyczny melanż elementów i samą ikonografię, ale o szukanie odpowiedzi na to dlaczego inspirują mnie takie, a nie inne aspekty ludzkiej osobowości. W moich pracach czytamy lęk przed wszystkim co może nam się przytrafić w sferze duchowej i cielesnej. I nie tylko widzimy strach przed byciem ofiarą przemocy fizycznej, duchowej i społecznej, ale też lęk przed chęcią stanięcia po drugiej stronie, stania się agresorem lub zainteresowanym świadkiem. To „zafiksowanie” na pewnych motywach jest jak szukanie wiedzy o sobie samym.